Spis Treści:

Grób Nieznanego Żołnierza

Lasy Parczewskie

Lipcowe Rocznice

Aleksandrów Lubelski

Porytowe Wzgórze

Rąblów


 

Tadeusz Szymański

 

     Uroczystość przed Grobem Nieznanego Żołnierza

 

       W dniu 21 lipca 2006 r przed Grobem NŻ w Warszawie odbyła się uroczystość związana z rocznicą uchwalenia Manifestu Lipcowego. Wzięli w niej udział oddział reprezentacyjny WP, członkowie organizacji kombatanckich, Ludowego Wojska Polskiego, przedstawiciele organizacji społecznych, licznie zgromadzona młodzież i mieszkańcy Warszawy.

      Okolicznościowe przemówienie wygłosił prezes ZG ZŻ LWP płk dypl. Roman Orłowski. Powiedział m.in. „od czasu odrodzenia się po latach zaborów aż po dzień dzisiejszy jednym z najważniejszych przejawów społecznej aktywności jest działalność stowarzyszeń zrzeszających weteranów walki o niepodległość Polski i ofiary represji. Przez wszystkie te lata ofiarnie służyliśmy Ojczyźnie i nadal będziemy kontynuować pracę na rzecz upamiętnienia i upowszechnienia najwspanialszych tradycji oręża Polskiego i szerzenia postaw patriotycznych. Jesteśmy niestrudzonymi orędownikami pamięci o tych, którzy przelewali swoją krew i oddali życie za Polskę.”

      Na Grobie NŻ delegacje złożyły wieńce i wiązanki kwiatów. Uroczystość zakończył przemarsz pocztów sztandarowych oddając cześć poległym bohaterom.

      22 lipca 1944 roku był urzeczywistnieniem dążeń wielu pokoleń Polaków. W wyzwolonym spod okupacji Chełmie Lubelskim ogłoszono Manifest Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego – pierwszego w dziejach narodu polskiego rządu robotników i chłopów. Z połączenia  I Armii Polskiej z Armią Ludową powstało zjednoczone Wojsko Polskie.  Naczelnym dowódcą mianowano Generała Michała Rolę- Żymierskiego.

       Manifest PKWN był przede wszystkim programem politycznym. Jednocześnie ustalał podstawowe założenia społeczno- ustrojowe Polski. Określał w sposób ogólny istotę i charakter nowej władzy, podstawowe zasady organizacji aparatu państwowego. Na czoło wysuwał sprawę doprowadzenia do końca zwycięskiej wojny z okupantem hitlerowskim, całkowitego wyzwolenia i zjednoczenia ziem polskich po granicę na Odrze i Nysie z szerokim dostępem do morza.

       Manifest ogłosił przyjęcie pod zarząd państwowy wszelkich zakładów przemysłowych, fabryk, hut i kopalń. Zapowiedział reformę rolną i wywłaszczenie obszarników. Wprowadził powszechną oświatę, korzystanie z dóbr kultury, korzystanie z powszechnej opieki zdrowotnej, a co najważniejsze: pracę i chleb dla wszystkich. Tak, więc urzeczywistniły się dążenia wielu pokoleń Polaków, którzy ofiarnie walczyli z okupantem o wyzwolenie kraju. Dziś po 62 latach od ogłoszenia Manifestu Lipcowego, jesteśmy świadkami niewybrednych ataków na ówczesne państwo polskie w środkach masowego przekazu.

 

 

Rocznica bitwy partyzanckiej w Lasach Parczewskich

 

    W dniu 22 lipca 2006 w 62 rocznicę bitwy  partyzanckiej w lasach Parczewskich przybyli kombatanci II wojny światowej z prezesami związków:  Zarządu Okręgowego ZKRP i BWP w Lublinie płk Jerzy Górnicki, przewodniczący Okręgu AL kpt. Henryk Zarychta z delegacją, sekretarz Rady Krajowej AL mgr Józef Karbownik  z 17 osobową delegacją i pocztem sztandarowym.  Wiceprezes Zarządu Okręgowego Związku Okręgowego Żołnierzy Ludowego Wojska Polskiego w Chełmie mjr Jerzy Czabacki, Światowy Związek Żołnierzy AK Oddział Parczew mjr Stanisław Zagórski wraz z pocztem sztandarowym, prezes Związku Kombatantów w Ostrowie Lubelskim Domaszewski Zenon z delegacją. Związek Kombatantów RP i BWP koło w Parczewie i Dębowej Kłodzie z pocztami sztandarowymi. Uroczystość rozpoczęto Mszą św. w kaplicy Plebani Wola po tym przeszliśmy pod pomnik pomordowanych w Makoszce gdzie okolicznościowe wystąpienie wygłosił wójt gminy Henryk Czech przypominając dni walki z hitlerowcami.

Po przemówieniu wójta delegacje złożyły wieńce i wiązanki kwiatów.

Wsiedliśmy do autokarów by dojechać 4 km w las pod Pomnik Walk Partyzanckich, gdzie odegrano Hymn Państwowy. Burmistrz przywitał zebranych gości, młodzież i mieszkańców. Wygłoszono Apel Poległych w walkach za Ojczyznę i złożyliśmy wieńce i wiązanki kwiatów.

          Starosta Parczewski mgr inż. Waldemar Wezgraj przedstawił okoliczności bitwy Armii Ludowej i Armii Krajowej pod Ostrowem Lubelskim i lasach Parczewskich w okresie 18 do 21 lipca 1944 roku Starosta powiedział „w trudnych dniach okupacji mieszkańcy Ostrowa, Rudka, Bójki, Jedlanka Stara i Nowa, Białka, Babianka, Jamy, Orzechów a także innych wsi pomagali wszystkim partyzantom, domy stały się punktami kontaktowymi i odpoczynku oddziałów AK, AL., BCH, NSZ i radzieckich. Ludność ta za swój udział dużo ucierpiała.

         Przedstawiciel naszej delegacji płk Jan Świerczyński przypomniał przebieg bitwy i partyzantów Michała Wójtowicza- pierwszego dowódcę II Obwodu AL, Mieczysława Moczara, Grzegorza Korczyńskiego, Jana Słowińskiego. W Parczewskiej bazie partyzanckiej wyrosło wielu dzielnych dowódców GL, AL. jak: Franciszek Woliński, Jan Lipko, Jan Wójtowicz,  Mikołaj Melech,  Jan Ozon,  Jan Dadun,  Józef i Jan Gruszczyńscy, Aleksander Skotnicki, Wacław Drozd, Leon Marzęta, Jan Białek i wielu innych.

      „Okupant przeprowadzał często akcje przeciw partyzanckie. Wymieńmy choć niektóre: grudzień 1942r., luty i kwiecień 1943r.-„Ostersegen”, czerwiec- lipiec 1943r.-„Nachpfingosten”, październik 1943r., marzec 1944r., czerwiec 1944r.-„Vagabund”, w lipcu 1944r.-„Wirbelsturm”.  Ta ostatnia akcja  była największa. Niemcy zgromadzili 9000 wojska, artylerię i pododdziały zmotoryzowane a ich przeciwnik to ok. 5000 partyzantów. Walczono 19 i 20 lipca,  a 21 w rejon walk Armii Ludowej podeszły oddziały frontowe Armii Radzieckiej zmuszając wojska hitlerowskie do odwrotu.

       Przy omawianiu tych jakże trudnych problemów, należy pamiętać, że nie wolno dzielić krwi przelanej za Ojczyznę na dobrą i złą, była jednego koloru. Takie stanowisko zajmują wszyscy rozsądni Polacy.”

       Na zakończenie wystąpiła z koncertem Młodzieżowa Orkiestra Dęta Urzędu Miejskiego w Parczewie, grali melodie wojskowe, ludowe i partyzanckie. W przebiegu uroczystości wystąpił poeta i kompozytor Lubelski Kazimierz Liszcz, kierownik zespołu Serenita.

 Uroczystość przebiegła serdecznie i dostojnie.

                                                                                 Józef Karbownik.

 

 

Lipcowe rocznice walki zbrojnej Gwardii Ludowej z Niemcami w Warszawie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

       

 

 

 

 

 

Tablica Pamięci

Na rogu Alei Jerozolimskich i Nowego Światu

 

         11 lipca 1943 r. w obronie przed nasilającym się terrorem okupanta, w odwet za zamordowanie 200 Polaków w więzieniu hitlerowskim na  „Pawiaku”, Dowództwo warszawskie Gwardii Ludowej poleciło   Grupie  Bojowej  Związku  Walki  Młodych dowodzonej przez Mirosława Krajewskiego „Piotrek„ dokonanie ataku bombowego na lokal dla oficerów niemieckich znajdujący się w budynku na rogu Nowego Światu i Alei Jerozolimskich zwanego „Cafe Club”.

W akcji brali udział następujący żołnierze ZWM-GL : Lech Kobyliński – „Konrad”, Ryszrd Lenkiewicz – „Rysiek”, Bogdan Czeszko – „Agawa” i Barbara Nalewajko – „Basia” .

Atak bombowy na „Cafe Club” został wykonany bez strat własnych.

Poległo wielu oficerów niemieckich.

 

Co roku, przed Tablicą Pamięci żołnierze Armii Ludowej i  ZWM  ich sympatycy, szczególnie członkowie Stowarzyszenia Spadkobierców Kombatantów II Wojny Światowej, w rocznicę

Tej akcji składają wiązankę kwiatów i zapalają znicze.

 

 W dniu 11 lipca 2006 r. o godzinie 12.3o delegacja Rady Krajowej i Warszawskiej Rady Okręgu żołnierzy Armii Ludowej i składająca wiązanki kwiatów i zapalająca znicze przewodnicząca ZWM Zdzisława Demner przed Tablicą Pamięci ataku na Cafe Club, którzy wraz z pocztem sztandarowym AL oddali hołd bohaterom walki o Polskę niepodległą i sprawiedliwą.

W delegacji uczestniczyli przewodniczący Rady Krajowej płk. Tadeusz Szymański wraz z członkami AL, przewodniczący Rady Okręgu płk. Bogdan Karlicki wraz z członkami Rady i aktywem środowiska AL i p.Jadwiga Wichrowska z ZWM.

Płk Karlicki przypomniał obecnym historię ataków Gwardii Ludowej na lokal dla oficerów niemieckich w październiku 1942r w odwet za powieszenie 50 komunistów oraz ataku w dniu 11 lipca 1943r. w odwet za nasilający się terror okupanta, łapanki i morderstwa Polaków na ulicach Stolicy a szczególnie za rozstrzelanie 200 Polaków, więźniów hitlerowskiej katowni na „Pawiaku”. Sekretarz Rady Okręgu uzupełnił relację, opisując wydarzenia bojowe Gwardii Ludowej akcję w dniu 15 lipca 1943r wrzucenia granatów do tramwaju 0 -tylko dla Niemców, w pobliżu Placu Żelaznej Bramy, oraz ataku Grupy Specjalnej Gwardii Ludowej na kolumnę wojsk SA w Alejach Ujazdowskich w sercu niemieckiej dzielnicy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           

 

 

W dniu 11 lipca 2006 r. delegacje ZWM i żołnierzy Armii Ludowej oraz poczet sztandarowy AL złożyły wiązanki kwiatów i zapaliły znicze przed Tablicami Pamięci w Alejach Ujazdowskich i na budynku MpiK w Al. Jerozolimskich.

Od ulicy Ptasiej

     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tablica Pamięci Plac Żelaznej Bramy 10 na ścianie Pałacu Lubomirskich Od ulicy Ptasiej

 

W kilka dni później, 15 lipca 1943 roku, w walce odwetowej za terror okupanta, żołnierze Gwardii Ludowej Alfred Rydygier-„Janusz” i Karol Żurawski – „Mietek” wrzucili wiązkę granatów do przejeżdżającego tramwaju nr „0” –Tylko dla Niemców zabijając i raniąc kilkunastu faszystów.

        Jedynie ta skromna Tablica Pamięci przypomina mieszkańcom Warszawy o tej akcji zbrojnej żołnierzy Gwardii Ludowej.

 Napis na Tablicy głosi:

W tym miejscu dnia 15 lipca 1943r roku oddział Gwardii Ludowej obrzucił granatami tramwaj z hitlerowcami zabijając i raniąc kilkunastu faszystów.”

W tym samym dniu, 15 lipca 1943 r., na rogu Wilczej i Alei Ujazdowskich w Warszawie, Grupa Specjalna Warszawskiego Dowództwa Gwardii Ludowej, dowodzona przez Romana Łączyńskiego – „Roman” dokonała śmiałego, desperackiego ataku bombowego na paradujący Traktem Królewskim kolumnę wojsk S.A.. W wyniku tej akcji padło 30 hitlerowców zabitych i wielu było rannych. Niemcy zostali upokorzeni, bo atak wykonano w środku niemieckiej dzielnicy mieszkaniowej, w Alejach Ujazdowskich.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Epitafium na Tablicy opisuje lakonicznie:

„ W tym miejscu dnia 15,VII.1943r Oddział Gwardii Ludowej rozbił granatami kolumnę S.A. 30 hitlerowców zabito wielu raniono.”          

[ Fotografie Tablic Pamięci przy placu Żelaznej Bramy i w Alejach Ujazdowskich-Witold Straus ]

Na zdjęciu delegacja żołnierzy Al. I ZWM obok tablicy 11.07..2006

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Warszawa, 12 lipca 2006  Jerzy Kędziora                        

 

Piosenki Partyzanckiej Aleksandrów Lubelski 2006

 

     2 lipca 2006 roku odbył się XII konkurs Piosenki Partyzanckiej w Aleksandrowie, w pięknie położonej scenerii leśnej nad rzeką Szum i w bardzo gustownie, ciekawie wybudowanym i urządzonym ośrodku wypoczynkowym. Oprawę konkursu i przebieg uroczystości zorganizował wójt mgr inż. Józef Biały, jest on wzorowym gospodarzem na podległym terenie. Patronat nad uroczystością sprawował starosta powiatu biłgorajskiego mgr inż. Franciszek Piętek.

W uroczystości udział wzięli w imieniu Zarządu Głównego ZKRPi BWP, przewodniczący Rady Krajowej Żołnierzy Armii Ludowej płk mgr Tadeusz Szymański, sekretarz Rady Krajowej Józef Karbownik oraz skarbnik Ewa Dąbrowska.

      Wystąpiło 14 zespołów, przedstawiły piękny program folklorystyczny przekazując polskie tradycje kombatanckie w piosence partyzanckiej. Stwierdzić należy, że były to występy oryginalne, przepiękne wykonanie melodii do często własnych ludowych wierszy. Każdy zespół miał charakterystyczne stroje ludowe regionalne a kilka zespołów współczesne, ale równie ciekawe.

       Po prezentacji zespołów i śpiewanych utworach odbył się pokaz życia i walki partyzantów leśnych z czasów okupacji w wykonaniu młodych ludzi z Zamościa i Biłgoraju. Ogłoszono wyniki, że pierwsze miejsce wyśpiewał Męski Zespół z Godziszowa. Drugie miejsce zajął Zespół Śpiewaczy ze Smólska, kolejne Ludowy Zespół „Aleksandrowiacy” z Aleksandrowa Lubelskiego i Chór „Harmonia” z Tomaszowa Lubelskiego.

Okoliczni mieszkańcy tańczyli i wesoło bawili się przy melodiach ludowych w wykonaniu kapeli, później nagrań do samego wieczora.

 

 

Przemówienie przewodniczącego rady krajowej AL. płk Tadeusza Szymańskiego

 

62 Rocznica Największej Bitwy Partyzanckiej na Porytowym Wzgórzu

 

Bohaterscy Partyzanci – Żołnierze Armii Ludowej, Armii Krajowej, Batalionów Chłopskich! Żołnierze Wojska Polskiego!

 

Szanowni Mieszkańcy Lubelszczyzny!

 

        W imieniu Zarządu Głównego Związku Kombatantów RP i BWP oraz Rady Krajowej Byłych Żołnierzy Armii Ludowej pozdrawiam Was w historycznym dniu,

w 62 rocznicę wielkiej bitwy stoczonej na Porytowym Wzgórzu, największej bitwy partyzanckiej na ziemiach polskich!

          Obchodzimy 62 lecie wydarzeń, które na trwałe weszły do historii walki narodu polskiego o wolność, niepodległość i narodowy byt. W łańcuchu tych wydarzeń wiele pięknych kart zapisała ziemia Lubelska.       

        Składamy hołd bohaterom walk z okupantem hitlerowskim, żołnierzom, którzy złożyli tu w ofierze swoje życie!

        Czcimy ich pamięć i wracamy myślą do ich bohaterstwa.

Lubelszczyzna stała się głównym terenem tej walki. Zdecydowało o tym położenie tych terenów na zapleczu frontu oraz sprzyjające warunki naturalne. W wyniku aktywności bojowej oddziałów partyzanckich w roku 1944 wysadzono w powietrze dziesiątki hitlerowskich transportów, zadając wrogowi ciężkie straty.

        Wspomnę tylko o znaczących walkach z wojskami okupanta w lasach lipskich janowskich i biłgorajskich.

Operacja „Sturmwind” była największą operacją przeciwko partyzantom przeprowadzoną przez wojska niemieckie na ziemiach polskich w czasie II Wojny Światowej. Do tej operacji okupant hitlerowski zaangażował trzy dywizje frontowe, pułk „SS” i znaczne siły policji i żandarmerii. Operację tę przeprowadzono w dwóch etapach, „Sturmwind I” i „Sturmwind II”.

 

        9 czerwca 1944 roku wojska niemieckie zamknęły pierścień wokół lasów lipskich i janowskich. W okrążeniu znalazły się 3 tysiące partyzantów Armii Ludowej, Batalionów Chłopskich, Armii Krajowej i oddziałów radzieckich.

        Już w tym dniu doszło do pierwszych starć. W potyczce w rejonie wsi Graby poległ dowódca oddziału partyzanckiego BCH por. J. Kaczmarczyk PS „Lipa” wraz z 12 partyzantami.

 

W nocy z 11 na 12 czerwca oddziały partyzanckie przeszły z lasów lipskich i rozlokowały się nad rzeką Branwią i zajęły stanowiska obronne na Wzgórzu Porytowym.

13 czerwca pod Szklarnią i Łomotami stoczono zacięte walki, w których zadano wrogowi dotkliwe straty, wzięto do niewoli oficera i zdobyto dokumenty dotyczące planu operacji „Sturmwind”.

         

Czternaście godzin w ogniu nieustannej walki!

 

          O świcie 14 czerwca mgła opadała powoli. Nad las nadleciały bombowce. Grad bomb spadł na pozycje partyzanckie. Ziemia drżała od wybuchów. Myśliwce nieustannie ostrzeliwały gąszcza leśne. Gdy samoloty odleciały do natarcia ruszyła niemiecka piechota. Tyraliera za tyralierą bez przerwy szły do ataku by za wszelką cenę rozbić zgrupowanie partyzanckie. Prawie na wszystkich odcinkach obrony bitwa rozgorzała z wielką siłą. Fala za falą, nie zważając na ofiary, nieustannie parły do ataku tyraliery hitlerowców.

        Upalny czerwcowy dzień był długi jak wieczność.

W ferworze zaciekłej walki, w gorączce, ze spieczonymi z pragnienia ustami chłopcy zapomnieli o wszystkim, co ich otaczało. Pragnęli jednego: utrzymać się do wieczora. Na niektórych odcinkach obrony dochodziło do walk wręcz.

Dowódcy broniących poszczególnych odcinków co raz prosili o pomoc. Dowódca zgrupowania ppłk Prokopiuk raz po raz zdejmował z mniej zagrożonych odcinków ludzi i przerzucał tam, gdzie groziło załamanie się linii obrony. Kto jeszcze żył, nie cofał się do tyłu ani kroku.

        Oficerowie, żołnierze, łącznicy, sanitariuszki, cywile, kobiety i dzieci ładowały  im magazynki, podawali amunicję, wynosili rannych z pola walki, nieśli  pierwszą pomoc.

        Słońce chyliło się ku zachodowi, nad lasem unosiły się chmury dymu, walka stopniowo wygasała. Tuż przed zachodem słońca znów zagrała artyleria. Detonacje wstrząsnęły ziemią mącąc zapadającą ciszę leśną.

„Wstawajcie! Opuszczamy stanowiska, wycofujemy się”.. padały komendy. Jednak bardzo wielu partyzantów już nie stanęło w szeregu – polegli w obronie wzgórza.

Na pobojowisku zostały dziesiątki zabitych, wśród nich bohaterski d-ca plutonu, Stanisław Szymula – „Dziadek”, poległy przy odbijaniu utraconej pozycji.

Wokół wzgórza rozciągało się wielkie przerażające pobojowisko, które wkrótce zakryła noc. Tak walczyli i umierali partyzanci w tych śmiertelnych zmaganiach.

Pod osłoną nocy oddziały partyzanckie wyrwały się z okrążenia.           22 czerwca zgrupowanie Armii Ludowej wycofujące się w ciągłych walkach zostało ponownie okrążone przez Wehrmacht w okolicy Górecka Kościelnego w Puszczy Solskiej i po nierównej walce zostało rozbite. Największe straty poniosła kompania por. „Bogdana” Aleksandra Szymańskiego i „Januszka” Franciszka Zięby.

W lasach lipskich, janowskich, biłgojarskich i Puszczy Solskiej poległo około 1000 polskich i radzieckich partyzantów.

Około dwustu zapomnianym, poległym bohaterom z Porytowego Wzgórza i Puszczy Solskiej dopiero po 60-ciu latach odsłonięto tablicę pamiątkową i zapalono znicze. Złożono wiązanki kwiatów na cmentarzu w Sigłach k/Aleksandrowa.

Niestety, zmagania sprzed półwiecza, w miarę upływu czasu przedstawiane są coraz częściej fałszywie dla doraźnych celów politycznych a i czas nieubłaganie zaciera ślady ludzkiego heroizmu w walce o wolność i lepszą przyszłość dla kolejnych uczestników sztafety pokoleń.

 

*   *   *

 

        Bohaterom bitew partyzanckich na ziemiach Lubelszczyzny, którzy złożyli w ofierze swoje życie dla sprawiedliwej i wolnej Polski oddajemy cześć!!!

 

          Czcimy Ich pamięć, Ich ofiarę krwi i życia, złożoną tu na ziemi rodzinnej!

 

          Za zorganizowanie dzisiejszej uroczystości obchodów 62 rocznicy największej bitwy partyzanckiej na Lubelszczyźnie i w kraju, składam serdeczne podziękowania władzom powiatu Janowskiego i kolegom z Koła Związku Kombatantów RP i BWP w Janowie.

 

        Za wielki wkład w organizowanie dzisiejszej uroczystości obchodów 62 rocznicy największej bitwy partyzanckiej na Lubelszczyźnie i w kraju, składam serdeczne podziękowania Władzom powiatu janowskiego i Kolegom ze Związku Kombatantów PR i BWP w Janowie !!!

 

 

                                                             Dziękuję za uwagę !!!!

 

 

Uroczyste obchody 62 rocznicy Bitwy pod Rąblowem

 

Uczniowie miejscowej szkoły podstawowej oraz delegacja szkoły LO nr. 4 z Lublina składa kwiaty pod pomnikiem.

Przewodniczący Rady Krajowej w imieniu Zarządu Głównego Zw. Komb. Tadeusz Szymański wręcza Srebrny Medal za zasługi dyrektorce miejscowej szkoły pani Genowefie Wiejak. W Tle przewodniczącego z Lublina Jerzy Górnicki.

Przewodniczący AL Tadeusz Szymański wręcza Dyplom Marianowi Żabie. W tle stoją Ryszard Nazarewicz, Stanisław Szot, Jerzy Chwiałkowski i przewodniczący AL. w Lublinie Henryk Zarychta.

Delegacja składająca kwiaty przy pomniku w Rąblowie - przewodniczący Tadeusz Szymański, Jan Świerczyński, Franciszek Siek, Jerzy Brzeszcz, Jerzy Chwiałkowski.

---

    W dniu 21 maja 2006 roku odbyła się uroczystość rocznicowa bitwy partyzanckiej z najeźdźcą hitlerowskim, oddziałów Armii Ludowej, Armii Krajowej, Batalionów Chłopskich oraz partyzantów radzieckich. Starosta Powiatowy w Puławach Marian Żaba wraz z Prezesem Zarządu Okręgowego Związku Kombatantów RP i BWP w Lublinie powitali przybyłych gości, delegacje kombatanckie oraz uczestniczącą miejscową społeczność... . Przed pomnikiem chwały w Rąblowie, spotkało się kilkaset osób; kombatantów, mieszkańców tych okolic, nauczycieli i młodzieży szkolnej. W uroczystościach brały udział kompania  Honorowa Wojska Polskiego i Orkiestra Strażacka. Było wiele sztandarów Związku Kombatantów.

    W wystąpieniach okolicznościowych przewodniczący Rady Krajowej Żołnierzy Armii Ludowej płk Tadeusz Szymański w krótkich słowach pozdrowił zebranych, wymienił niektórych bohaterów bitwy. Oraz w imieniu żony generała Mieczysława Moczara, złożył podziękowania uczestnikom uroczystości. W swoim wystąpieniu, poseł Grzegorz Kurczuk wyraził wdzięczność organizatorom uroczystości i młodzieży za liczny udział w spotkaniu, które ma wymiar historyczny i wychowawczy, dla zachowania tradycji obchodów i pamięci czynu zbrojnego. Przebieg bitwy pod Rąblowem omówił w swym wystąpieniu profesor Ryszard Nazarewicz.

     Starosta powiatu Puławskiego Marian Żaba  dokonał dekoracji medalami, przyznanymi za wybitne zasługi przez przewodniczącego Rady Ochrony Pomników. Wśród oznaczonych Srebrnym Medalem za zasługi w ochronie miejsc pamięci znalazły się m.in. Maria Wójcik, Genowefa Wiejak, Wiktor Jakubczyk i Zenon Domaszewski. Odznaki "Za szczególne zasługi dla Związku kombatantów RP i BWP", w imieniu Zarządu Głównego wręczył przewodniczący Tadeusz Szymański następującym zasłużonym: płk Henrykowi  Maruszakowi, Janowi Lipczyńskiemu, Stanisławowi Izdebskiemu, Teofilowi Czanaszowi, Aleksandrze Baraszczewskiej, Marianowi Filipek, Janowi Miazga, Kazimierzowi Sobiech, Janowi Budrymowi i Zbigniewowi Grzegorzewskiemu. Apel poległych odczytywał kpt Klimek, po czym nastąpiło złożenie wieńców.

    W części artystycznej wystąpił zespół uczniów i harcerzy z 4 liceum  Ogólnokształcącego w Lublinie i uczniów szkoły w Rąblowie. Wykonanie pieśni i recytacje wierszy były poświęcone i ofiarności partyzantów - żołnierzy walczących o wolności kraju.

---